Kamu Özel İşbirliği Modeli Avrupa Birliği Ve Türkiye’deki Sektörel Uygulamaları

İnsanoğlunun ihtiyaçları sürekli artmasına rağmen kaynakların yetersiz olması, hükümetleri yeni çözüm yollarına sevk etmektedir. Dünya genelinde altyapı hizmetlerindeki yetersizlik, yıldan yıla artış göstermektedir. 1980’lerden sonra neoliberal politikaların etkisiyle kamu hizmetlerinin sunumuna özel girişimlerin katılımında artış görülmüştür. Bütçe kısıtıyla karşılaşan hükümetler kamu hizmetlerinin topluma sunulmasında alternatif finansman yollarına başvurmaktadır. Kamu özel iş birlikleri (KÖİ) ismi verilen bu modelde, kamu ve özel kesim iş birliği çerçevesinde kamu projesi sunulmakta, özel sektörün inovatif ve sermaye, kamu kesiminin regülasyon avantajı birleşmektedir. Kamunun temel amacı topluma hizmet sunulması açısından maksimizasyon sağlamak, özel sektörün amacı ise karını maksimize etmektir. İki kesimin farklı olan bu amaçlarının kamu özel iş birliği modeli ile ortak tek bir amaç çerçevesinde toplanması hedeflenmektedir. Standart bir tanımı ve uygulaması olmayan kamu özel iş birliği modeli ülkelerde hem nicelik hem sektörel artış göstermektedir. Dünya Bankasının tanımına göre kamu özel iş birlikleri: ‘Bir kamu hizmetinin sağlanması için özel tarafın önemli risk ve yönetim sorumluluğu üstlendiği, ücretin performansa bağlı olduğu, özel bir taraf ile kamu kurumu arasında yapılan uzun dönemli bir sözleşme olarak’ tanımlanmaktadır.