Güney Avrupa Refah Rejimlerinde Aktif Yaşlanma Ve Sosyal Güvenlik

İkinci dünya savaşından sonra refah devletlerinin yaygınlaştığı gözlenmektedir. Her ne kadar 19. yüzyılın sonlarına doğru refah devletlerinin gelişimlerinin başlangıcına dair emareler olsa da dönemin konjonktürel yapısı gereği süreç ancak savaş sonrası dönemde olgunlaşabilmiştir. Özellikle Avrupa’da yaygınlaşan refah devletlerinin sosyo kültürel yapıları, popülasyonları, ekonomik göstergeleri farklı refah devleti sınıflarının ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Refahı etkileyen pek çok değişken bulunmaktadır. Refah rejimlerinin sınıflandırılmasında ülkelerin bu değişkenleri kendi ülke profillerine hangi politikalar çerçevesinde uyguladıkları ön plana çıkmaktadır. Aynı refah rejimi sınıfına ait ülkelerde de bazı nüans farklılıkları olabilmektedir. Dolayısı ile refah devletine dair bir politika irdelenmek istendiğinde refah devletlerinin sınıflandırılması konusu doğru sonuçlara ulaşılması noktasında elzemdir. Tezde Pek çok refah rejimi sınıflandırma çalışmasından ön plana çıkanlar üzerinde çalışılmıştır. Gøsta Esping-Andersen’e ait liberal, muhafazakâr ve sosyal demokrat sınıflandırması önemli çalışmalardan bir tanesidir. Ancak bu tezde Türkiye, İtalya, İspanya ve Yunanistan örneklerini odağına aldığından Liebfried’in Esping-Andersen’in çalışmasına katkı olarak sunduğu refah rejimi sınıflarından biri olan Güney Avrupa refah rejimi de çalışılmıştır.